Νυχτερινός Διαβάτης

Δέκα αφηγήσεις με φόντο το σύγχρονο αστικό τοπίο. Οι ήρωες, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, που ζουν και πορεύονται μέσα σε απρόσωπες μεγαλουπόλεις προσπαθώντας να επιβιώσουν και να σταθούν στα πόδια τους σε πείσμα του σαρωτικού και πολλές φορές αδυσώπητου παρόντος. Η απώλεια, ο πόνος, η μοναξιά, η υποκρισία, ο έρωτας και η φιλία, αλήθειες αιώνιες και πάντα επίκαιρες ξεπηδούν μέσα από κάθε ιστορία δίνοντας μας ένα ζωντανό μωσαϊκό χαρακτήρων πότε με σατυρική...

Ο Α΅ι΅-Δημήτρης και τα προσφυγόπουλα

Δεν ξέρω πώς τα ταίριαξε έτσι ο Θεός και είμαστε στην ίδια οικογένεια τρεις Δημήτρηδες: ο παππούς, ο πατέρας κι εγώ. Όπως είναι φυσικό, τον Άγιο Δημήτριο τον έχουμε σε μεγάλη ευλάβεια και τον θεωρούμε προστάτη στο σπιτικό μας.

Στο δρόμο του ήλιου

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει τελειώσει και οι σύμμαχοι ευνοούν την Ελλάδα. Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας και του Πόντου παρακολουθούν τα γεγονότα και, παρά τους διωγμούς και τις πιέσεις των Τούρκων, δεν κρύβουν τον ενθουσιασμό και τα πατριωτικά τους αισθήματα.

Η αυλή μας

Ο Ισλαμιστικός φοίνικας

. Στο βιβλίο αυτό, η Loretta Napoleoni, ειδήμων σε ζητήματα τρομοκρατίας, μας οδηγεί πέρα από τους τίτλους των εφημερίδων που παρουσιάζουν το Ισλαμικό Κράτος σαν μια βίαιη συμμορία που κερδίζει διαρκώς έδαφος - και αναλύει το πως η φανατική αυτή ισλαμική οργάνωση προτείνει ένα καινούριο μοντέλο οικοδόμησης έθνους.

Σόνια

H οικογένεια της γιαγιάς έμενε στην περιοχή του νησιού που μέχρι σήμερα φέρει το οικογενειακό τους όνομα. Ήταν η πλουσιότερη περιοχή, γιατί είχε ωραίες ακρογιαλιές και μικρές αμμουδερές ακτές με δασώδη ενδοχώρα. Eκεί ζούσαν ελληνικές οικογένειες αγροτών και σε κάθε μία ανήκαν αρκετά στρέμματα γης. Kαλλιεργούσαν λαχανικά, ελιές, αμύγδαλα αλλά και άνθη πολυτελείας σε κανονικά θερμοκήπια. Ένας «αμανετζής» κατέβαζε όλα αυτά τα λουλούδια που του παρέδιδαν οι...

Ταρσός Κιλικίας

...Στον καιρό των τελευταίων Ελλήνων η Ταρσός ήταν αρκετά προοδευμένη πόλη. Στα 1913 είχε ηλεκτροφωτισμό. Στο ποτάμι είχε μια γεννήτρια ρεύματος που έδινε στο φως εξωτερικό στους μαχαλάδες και στους δρόμους.

Ο θείος Καρνίκ

Ο Αντάν (Αντρανίκ) Οζέρ γεννήθηκε και έζησε στην Κωνσταντινούπολη. Στα πεζογραφήματά του επικεντρώνεται συνήθως στους μικροαστούς Αρμένηδες της Κωνσταντινούπολης, καταγράφοντας μεθοδικά τις αντιδράσεις τους σε απλά, συνηθισμένα επεισόδια της καθημερινότητας, αποφεύγοντας τις απευθείας περιγραφές των χαρακτήρων. Τα διηγήματά του συνθέτουν ένα λεπτοδουλεμένο ψηφιδωτό της μεταπολεμικής Αρμένικης κοινότητας της Πόλης.

Νάξος και Βουρλά

Αυτη η επικοινωνία Νάξου-Βουρλών είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία αδελφικών σχέσεων και την απόκτηση κοινών βιοτικών και πολιτισμικών στοιχείων. Η παρούσα εργασία σκοπό είχε να αναδείξει αυτές τις σχέσεις και να συλλέξει αυτά τα στοιχεία των δύο τόπων, ώστε, καταγράφοντάς τα, να μείνουν ανεξίτηλα στο χρόνο.

Ο δρόμος μου είναι πλατεία

Ο Ορχάν Βελί Κανίκ προσανατολίστηκε στο γλωσσικό περιβάλλον, ξεπερνώντας τη μεσοαστική καταγωγή του και γράφοντας στη γλώσσα των δρόμων. Η ποίησή του γέμισε με λαϊκές εκφράσεις στις οποίες οφείλεται εν μέρει το γεγονός πως διαβάζεται άνετα ακόμη και σήμερα.