Τέλος χρόνου

Το Τέλος Χρόνου είναι πολιτικό μυθιστόρημα που διαδραματίζεται στο πλαίσιο ιστορικών γεγονότων που εξελίχθηκαν το 1971 στην Τουρκία και γύρω από το Πολυτεχνείο Κωνσταντινούπολης. Το μυθιστόρημα αναπτύσσεται σε πολλά επίπεδα, κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, ψυχολογικό και αστυνομικό.

Το έβδομον του Βυζαντίου και η Ελληνική κοινότητα Μακροχωρίου

Το αερόστατο

Το αερόστατο άλλες φορές κωμικό κι άλλες τραγικό περιγράφει τον παραλογισμό της σύγχρονης εποχής, τη βία και τον κυνισμό της εξουσίας. Όλα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους, παρόλα αυτά ορισμένοι άνθρωποι αντιστέκονται και παραμένουν μέχρι το τέλος άνθρωποι.

Το άλλο ρούχο του φόβου

Αφηγήσεις καθημερινές, κάποτε σουρεαλιστικές, αποδίδονται με μια λογοτεχνική "μονοκοντυλιά" κι έναν ωμό, στα όρια του κυνικού, ρεαλισμό. Χαμένα όνειρα, ευσεβείς πόθοι, προκαταλήψεις, υποκρισία είναι μερικά από τα θέματα που αναδύονται από τις σελίδες της συλλογής, η οποία αποτελείται από τριάντα έξι αφηγηματικές μικρό-γραφίες. Ο συγγραφέας εξερευνώντας τις δυνατότητες της μικρής φόρμας αποτυπώνει πότε σε μια σύντομη παράγραφο κι άλλοτε σε εκτενέστερα...

Το αμάρτημα της μητρός μου και άλλα διηγήματα

Το Ασημένιο Μενταγιόν

Το ελληνικό ερασιτεχνικό θέατρο στην Κωνσταντινούπολη

Tο ελληνικό ερασιτεχνικό θέατρο στην Kωνσταντινούπολη, καθ' όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα και ιδιαίτερα την περίοδο που μεσολάβησε από τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι και τις απελάσεις των Eλλήνων υπηκόων του 1964, γνώρισε εξαιρετική άνθηση.

Το ζήτημα της γλώσσας στην Κωνσταντινούπολη

Tο αδημοσίευτο αρχειακό υλικό της εφημερίδας O Tαχυδρόμος, που αποτελεί το επίκεντρο της μελέτης, βρέθηκε σε αρχεία της Πόλης, τη βιβλιοθήκη του Oικουμενικού Πατριαρχείου και τη βιβλιοθήκη του Zαππείου.

Το θαύμα

"Το Θαύμα: Μια πραγματική ιστορία" του Λεωνίδα Κουμάκη, αποτελεί μια ζωντανή μαρτυρία της τουρκικής πολιτικής απέναντι στον ελληνισμό τα τελευταία 100 χρόνια- και όχι μόνο.

Το θέατρο στην Πόλη