Άνθρωποι που ζουν μέσα στο ίδιο σπίτι, κάθονται στο ίδιο τραπέζι, μεγαλώνουν και γερνούν μαζί και όμως ποτέ δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν∙ αόρατοι τοίχοι που πλακώνουν τις απογοητεύσεις και τις επιθυμίες. Ο Bilgehan Ucak την ώρα που αναφέρεται στην ησυχία, υπογραμμίζει με κόκκινο τη μοναξιά. Το μυθιστόρημα Ας γίνει λίγος θόρυβος καταπιάνεται –εστιάζοντας στις έννοιες της δέσμευσης και στο να ανήκεις κάπου– με την ιστορία του Νουρχάν μπέη, ο οποίος προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τη μοίρα, η οποία τον καταδικάζει σε μια λάθος ζωή αφήνοντας μόνους τους δικούς του, αλλά και τον εαυτό του.