To 1970-1980 ήταν μία ξεχωριστή περίοδος για το αριστερό κίνημα στην Τουρκία και το Κουρδιστάν. Το κοινωνικό και ταξικό ξύπνημα ριζώθηκε στη νεολαία, απλώθηκε στα εργοστάσια, στις συνοικίες, στα χωριά. Επίσης γράφτηκαν πολλές ιστορίες ηρωικών αντιστάσεων από το κίνημα και τους συντρόφους. Ήταν δύσκολα χρόνια. Το καθεστώς, με την κρατική τρομοκρατία και όλα τα άλλα μέσα, επιτέθηκε με πρωτοφανή αγριότητα στο κίνημα. Πολλοί σύντροφοι έχασαν τη ζωή τους στην κρεμάλα, τα βασανιστήρια, τις συγκρούσεις, τις ενέδρες κρατικών και παρακρατικών συμμοριών. Η καθημερινή επιβίωση των φτωχών μαζών και των εργαζομένων ήταν πολύ δύσκολη. Η φτώχεια ήταν στα όρια της πείνας. Το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα εφάρμοζαν συνεχώς σχέδια οικονομικής λιτότητας. Η αντίσταση των εκμεταλλευομένων και της νεολαίας ήταν ηρωική. Ο αγώνας δημιούργησε τον δικό του πολιτισμό. Παρανομία, μορφές οργανώσεων, συντροφικότητα, κοινωνικές σχέσεις, συλλογικότητα, εμπιστοσύνη, αποφασιστικότητα. Οι κυρίαρχες τάξεις, για να διακόψουν αυτή την πορεία με την ευλογία των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, προχώρησαν στο πραξικόπημα των στρατηγών. Η χούντα κατέβασε στον δρόμο εκατοντάδες χιλιάδες στρατιώτες και τεθωρακισμένα, έκανε πάνω από 800.000 συλλήψεις, μετέτρεψε τις φυλακές σε στρατόπεδα βασανιστηρίων, έβαλε λουκέτο στα συνδικάτα, απαγόρευσε τα προοδευτικά και επαναστατικά ΜΜΕ, δίκασε με εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια φυλάκιση συνδικαλιστές, διανοούμενους και επιστήμονες. Όμως, τίποτα δεν πήγε χαμένο. Μετά τη δεκαετία του ’90 πραγματοποιήθηκαν μεγάλοι αγώνες εργατών και εργαζομένων. Αναμφισβήτητα η αγωνιστική παράδοση των δεκαετιών ’70 και ’80 άφησαν μία αγωνιστική κληρονομιά στον σημερινό ηρωικό αγώνα των λαών της Τουρκίας και του Κουρδιστάν.